No "Cilvēks, kuram neko nevajadzēja"

...Vairs ilgāk nespēju izturēt mīlestību. Vairs nespēju paciest savu sirdi, kas dzīvoja atsevišķi no ķermeņa. Vairs nebija atlicis nekā cita, tikai Silvija. Es nebiju nekas, bija tikai viņa. Pastāvēju vien tik ilgi, kamēr smaržoju pēc viņas. Kamēr līdz pēdīgam sīkumam varēju atcerēties, ko viņa teikusi. Kamēr pirksti un visa miesa atcerējās viņas ādu. Kamēr domās varēju viņai pieskarties, juzdams, kā viņa aizmiedz un atkal atver acis. Kamēr redzēju, kā viņa mani mīl un mani grib. Aizvēru viņas dzīvokļa durvis, un manis vairs nebija, katru reizi es iznīku tai pašā mirklī, kā apliets ar sērskābi. Tikai viegli dūmiņi nokūpēja. Kādu brīdi paslaistījos apkārt un, nekādu nodarbošanos neatradis, gāju gulēt.

Biju atradis nevis savu otro pusi, bet sevi. Ko tagad darīt?...

 

 

ნაწყვეტები რომანიდან „უადვილესი“

იცი რა? მე გადავწყვიტე ვიყო ბედნიერი. რატომაც არა? ყველას აქვს ბედნიერების უფლება.

ამიერიდან ყოველ დილით, ხუთი წუთის განმავლობაში, ჩემს თავს მოვუყვები, თუ როგორ სასიამოვნოდ ვაპირებ მთელი დღის გატარებას. პირობას ვდებ, რომ ასე მოვიქცევი. უნდა შევემზადო სიკეთისა და ბედნიერებისათვის. ასე აღარც ყურადღება  გამეფანტება და სასურველ მიზანსაც იოლად მივაღწევ. ეს სადილაო დისკუსიები საკუთარ თავთან, ჭეშმარიტად სასარგებლო წუთები იქნება ჩემს ცხოვრებაში.

მგონი ბედნიერება კვამლივითაა. რაც უფრო მეტად  უბერავ, მით მეტი დგება.

ჯავრი მომდის საკუთარ თავზე, რომ არ ვარ ბედნიერი. მაგრამ ამ წუთიდან ყველაფერი, მთელი ჩემი ცხოვრება ძირფესვიანად შეიცვლება. აკი განვაცხადე: „მინდა ბედნიერი ვიყო“; სხვა სიტყვებით რომ ვთქვა, მე უკვე დავადექი იმ გზას, რომელიც ჩემს ცხოვრებას სასიკეთოდ შეცვლის.

Utdrag ur romanen "Glesum"

Medan snön smälte och dagarna blev längre började kvinnorna ängsligt se sig om, de väntade otåligt, ingen kunde säga exakt när, bara den gamla kärringen med sitt vargbitna ben visste, det var alltid hon som plötsligt samlade alla, sade att nu var tiden inne, och alla kvinnor, unga som gamla, starka som sjuka, om de bara orkade, de rika och likaså slavinnorna, löste upp sina flätor mot skymningen, tvättade håret med avkok på örter så att det skulle glänsa ordentligt i aftonrodnaden, tog på sig sina finaste huvuddukar, lämnade barnen och männen bakom sig och rusade mot lindkullen, upprymda och flåsande rusade de alla, de unga flickorna, de gamla kvinnorna som vore de unga på nytt, utan att bry sig om vare sig smärta, knakande leder eller vardagens utmattning, helt utan rädsla; så länge du kan ta dig upp på kvinnornas kulle lever du, om du inte klarar det, varför då leva?